Wat is dit voor een dag? What the fuck? Que pasa?

Wat voor dag is dit?

Er zijn van die dagen….. Dat de wet van Murphy van kracht is. Alles gaat fout.
Onderweg om een collega op te halen om naar Gouda te gaan voor een nieuwe start te maken met zijn studie, kwam het bericht binnen van Magdalena dat zij haar scriptie niet voldoende heeft en het dus moet herkansen in september. “O wat balen!!!” Ik had het haar zo gegund te halen!!!!
Ik bel Magdalena op en zeg OOK per ongeluk iets over 'en dan nu aan de slag om werk te zoeken'...... Dat ervaart zij als niet zo prettig. Gelukkig hebben we hier later ff goed over kunnen praten.... In september mag zij 'm herkansen.

In Gouda zie ik een berichtje van mijn moeder: 

Ik belde mijn moeder, maar zij was heel lang in gesprek, belde toen Magdalena, en toen begaf mijn accu het...zal je ALTIJD zien. Zeer gehaast een plek gezocht om de auto even aan de kant te zetten en toen mijn oplader uit de auto gehaald. Snel aangesloten en dan gaan er helaas nog een paar minuten overheen. 

Ja, Magdalena vertelde dat oma opgenomen was en dat ze een lijst met spullen had doorgegeven die we moesten halen. Dus ik stuur een sms naar mijn moeder:

Juist op zo'n dag van vandaag is het zooooo vreselijk druk op de weg. En juist vandaag mis ik, dombo die ik ben, de afslag vanuit Wassenaar om via het Westbroekpark Den Haag in te rijden en besef ik al gauw dat dit echt heel verkeerd is vandaag. Dat zal je altijd zien...Vanaf de Utrechtse baan een ontzettend lange langzaamrijdenderij. Bah.

Ik neem me voor om wel een afspraak met mijn moeder te maken. Mocht er iets gebeuren en ze gaat dood, dat we afspreken dat als ze aan 'gene-zijde' is, en ik hier nog ben, dat ik hardop een vraag stel (in geval van) en zijn met het knipperen van het licht/elektriciteit antwoordt. Ik geloof dat dat echt kan.

Magdalena staat al klaar voor de deur en we sjezen naar de woning van mijn moeder. We gaan snel en kordaat te werk, alles van het lijstje doen we in de tas. Ik voeg er zelfs nog deodorant, chips, sinaasappels aan toe. Magdalena pakt nog chocolade. En dan doen we iets, wat we beiden heel graag doen...... De kledingkasten van mijn moeder zijn zalig om in te neuzen. Magdalena neemt een duik en haalt een zwart jasje uit de kast. Dat mocht ik van oma hebben..... Ze trekt het aan, bewonderd zichzelf in de spiegel en geeft zichzelf toestemming om het aan te doen en mee te nemen naar het ziekenhuis en te vragen of het goed is.

In het ziekenhuis op de hartbewaking: 

Ja en dan zie je je moeder liggen, in een groot bed en met allemaal plakkers op haar lijf. Ze houdt zich goed. Er is een verpleegster die alles uitlegt. Morgen misschien hartkatheterisatie en dotteren. Als ze geplaatst kan worden op de lijst. We zetten de tas met kleding en spullen in de kast. We krijgen een lijstje met mensen die we moeten laten weten dat ze nu in het ziekenhuis ligt en haar eten komt binnen.

Na dik een uur (?) verlaten we het ziekenhuis en dat is altijd gek. De zieke blijft alleen achter. Ik hoop maar dat, als het morgen gebeurt, allemaal goed gaat. Waarom ook niet?!!

Na het ziekenhuis gaan we naar de stad. Uruguay speelt tegen Engeland. Ernesto heeft via Facebook een evenement uitgeschreven om in de FIDDLER te kijken. Wetende dat er veel Engelsen zullen zijn!

Ik ben doodmoe, dus het wordt geen spannend verslag van een spannende wedstrijd of goed verslag van een goede wedstrijd en zelfs geen matig verslag van een matige wedstrijd.  Engeland had meer balbezit, maar Uruguay heeft Suarez!!! En die scoort 2x en Engeland scoort 1x.

Dat betekent: wint voor los latinos!!!!

Geweldig: ik zie Ernesto en Magdalena klappen en juichen. Ze juichen voor hun vader. Wat zou hij deze wedstrijd prachtig vinden...dat weet ik zeker. En wat zou hij zijn kinderen prachtig vinden!!! Ik ben trots op ze allebei. Ernesto maakt het zich zo moeilijk, maar hijis ook zo lief en staat zo blij te kijken bij de goals.... Het is ook zo onnatuurlijk als ouders zich tegen een kind keren, je hebt 'm toch op de wereld gezet???

Morgen.....

Ik zet de wekker aan en laat ook t geluid van mijn mobiel maar aan..... YOU NEVER KNOW!!!!!

O my god!

O MY GOD!!!!

Vandaag kwam ik thuis. Ernesto was er niet.......maar het stonk weer naar ....wiet... Later bleek dat hij het vannacht ook gedaan had, vertelde Magdalena mij......

Ik weet het niet meer, het is maar goed dat ik volgende week een afspraak heb in Amsterdam.........................

Na een tweede overwinning van Nederland..... nu slapen!!

Tel uit, mijn winst?

Vandaag was het dan om 14:00 uur zover. Om 5 voor 2 zette ik mijn fiets aan de ketting voor de deur en stapt naar binnen met vers brood. 
Toen ik mijn fiets neerzette, zag ik Ernesto z'n hand al uit het raam om zijn raam dicht te doen. Hij was dus thuis, dat viel mee.

Nu ik dit schrijf, denk ik "Shit, dit heb ik niet gevraagd en dat heb ik niet gezegd..." Ja, ik word ook een dagje ouder en ik weet niet of het komt door de overgang of door de leeftijd, of door een combinatie van beide, maar ik vergeet steeds meer dingen. Waar ik vroeger geen gespreksverslagen hoefde te schrijven na mijn coachgesprekken, moet ik dat nu wel doen. Anders kan ik er echt niet meer opkomen, wat we nu afgesproken hadden, bijvoorbeeld.

Terwijl ik mijn brood aan het klaarmaken was, draalde hij wat om mij heen en toen ik het brood klaar had, zat hij braaf te wachten op de bank in de woonkamer. So far so good. 
Ja, en dan, hoe begin je zo'n gesprek? Ik begin altijd met behulp van de chronologie. Dat doe ik sinds het moment ik mijn kinderen heb moeten vertellen dat hun vader overleden was en ik ook echt niet wist hoe ik ze dit moest vertellen. Ik ben toen begonnen bij het begin van die dag. Sindsdien gebruik ik dit bij elk 'lastig' gesprek. En het werkt voor mij.
Ik begon dus "Toen ik november naar je toe kwam en je aanbood om weer thuis te komen wonen, deed ik dat met de gedachte dat je je leven weer op de rit kon zetten, maar we zijn nu een half jaar verder en ik zie geen enkele verbetering, integendeel. Je zit te blowen en te gamen, ipv solliciteren en werken.
Hoe ga je dit oplossen? Ik vind het ook vreselijk dat je thuis blowt..."
"Ja er is ook een andere kant aan het verhaal, weet je hoe onwelkom het voelt, dat ik hier geen blowtje mag roken!"

Mijn klomp breekt. Dus ik ga er tegenin. Daarom reageert Ernesto met :"Als je zo verder gaat, ga ik nu weg."

Pffffft, een gesprek voeren is zo vermoeiend. Ik hervat en vertel dat als we er samen niet uitkomen, er maar 1 mogelijkheid is, en dat is dat hij een andere woonplek moet vinden en dat we ook een gesprekleider kunnen zoeken. Adnan, de huisarts, de Jellinek...kan allemaal...maar praten moet ook.

Ik weet niet wat ik zei, maar ergens leek er en knop omgedraaid en kwam hij wel ik de praat-mee-modus.
Ik heb hem gewezen op de vacatures bij de MAC. Er zit een heel goede opleidingsstructuur in dat bedrijf en als je je eigen Burgertent wilt beginnen, dan is het de ideale springplank naar een bedrijf! 
En in plaats van een keiharde NEE, gaf Ernesto nu een antwoord dat het misschien wel een idee is, maar dat hij liever een andere baan in de horeca heeft. "Je denkt dan op korte termijn, maar het is beter op lange termijn te denken en het werken bij de MAC te zien als fase richting je doel: een eigen bedrijf. En wat je ondertussen leert en als je promoties kunt maken, is dat prima."
Ernesto gaf aan ook weer graag op zichzelf te willen wonen. En wel werk te willen zoeken.

Ik zei dat hij een datum moest geven om vooruitgang te gaan constateren, want dat er anders maar 1 andere mogelijkheid is, en dat is dat hij dan echt de deur uitmoet, omdat ik hem faciliteer met woonruimte en met eten, waardoor hij niet hoeft te bewegen en dat is niet okee.

"Oke", zegt Ernesto, "wanneer is de voetbal afgelopen?" 
"Huh? Hoezo? Waarom de voetbal?"
"We spreken af precies over twee weken op dinsdag, zelfde dag, zelfde tijd en heb ik OF werk, of ben ik proces van een sollicitatieprocedure."
"Goed, dat is dan ook afgesproken. Maar ik wil ook afspreken dat je NIET in huis blowt. Het is respectloos naar Magdalena en mij toe. Als jij wilt blowen in je eigen huis, dan moet je zorgen voor een eigen huis. Maar niet in mijn huis.
En dan nog wat..... Ik spreek niet uit ervaring als ik het heb over blowen en afkicken. Ik ken Menno en hij wil met alle plezier jou uitleggen hoe hij e.e.a. ervaren heeft. Ik praat over 'nooit meer blowen', maar een ex-verslaafde praat over 'het eerste blowtje overslaan', of 'de dag niet blowen', zij kijken naar kortere perioden. Baat het niet, het schaadt ook niet. Wat heb je te verliezen? Je zou mij heel blij maken met het gesprek aangaan. En ik kan jullie voorstellen aan elkaar en dan ga ik weg, als je dat prettiger vindt?"

"oke, daar zal ik over nadenken, ik heb er nu nog geen behoefte aan."

Ik heb de 27ste mijn eerste afspraak bij de Jellinek. De intake. Wellicht leer ik daar ook nog bij......en ik heb ook nog een avondcursus bij de Jellinek, dus ik zal (wederom!) wijzer zijn tijdens ons volgende gesprek.......

Ernesto vraagt me 15 euro om naar de kapper te gaan. Zijn haar is te lang. Er zitten gaten in zijn zolen.... Pffft doe ik er nu wel of niet goed aan om de kapper te betalen?
Ik besluit het wel te doen. Ernesto zegt zelf niks over zijn schoenen. Hij zegt dat hij niks uitgeeft....
{Ik vergeet te vragen hoeveel schuld hij heeft bij de ziektekostenverzekering!}

Enfin, Ernesto gaat naar de kapper in de straat. Het duurt vreselijk lang. Ik val doodmoe in slaap op de bank. Ik word wakker en check mijn online-account. Er is 20 euro vanaf...bij de Buurtsuper.... Ernesto heeft nog nooit geld gepakt, nooit me bedrogen op deze manier door geld van mijn giro af te halen.
Maar...hij heeft dat jaren geleden wel gedaan met de Bijenkorfcard van mijn moeder, zijn oma.

Magdalena komt de woonkamer in en vraagt waarom ik er zo voor Pampus lig. "Ik ben heel moe."
Ik vertel er niet bij dat mijn benen zelfs pijn doen van moeheid.

Vandaag en vanavond maar lekker rustig aan doen! House of Cards kijken? Zalig!!!! Morgen een heel drukke dag en 's avonds het Nederlands elftal!! Ben geen voetbalfan, maar de WK-sfeer is geweldig!!!
Een vriendinnetje en haar vriend komen samen kijken bij Michel thuis, morgen. Leuk! Heel lang geleden hebben we ooit samen de EK gekeken, toen Nederland 2e werd. Zij toen der tijd getrouwd met de vader van haar twee dochters en ik toen der tijd getrouwd met de vader van Ernesto en Magdalena.
Times flies.
Nu zitten we morgen beiden met een andere vent een ander Nederlands elftal te kijken. Grappig!

Ernesto heeft op facebook een 'event' aangemaakt. Hij stimuleert alle Uruguayanen naar de Fiddlers te krijgen, om samen de wedstrijd Uruguay-Engeland te kijken.
Leuk! 
Het lijkt wel of hij opfleurt door de WK? Hoe kan dat?

Ik hoop dat hij over twee weken een resultaat geboekt heeft. Ik had hem vandaag al een vacature van de MAC toegestuurd.... 
Zal hij in beweging komen? Ik hoop het!!!

Wat brengt de dag van vandaag?

En wat zal de dag van vandaag brengen?
Ernesto vliegt in en uit het huis, waar hij mee beizg is, mag Joost weten, maar in ieder geval NIET met druk solliciteren en/of werken... Maar ook niet d ehele dag liggend gamen...
Het is ook nooit goed, nu vraag ik me af waar hij is (coffeshop??) en wat hij doet (blowen??), en toen ik het wist (thuis liggen en gamen) was het ook moeilijk te verteren!
Brrrr ik had gister 3 gemiste oproepen van de Jellinek. Ja als je aan het werk bent en naar presentaties kijkt en luistert, kan je niet opnemen. Dan vandaag maar de telefoon aan laten staan. En afwachten tot ze weer bellen!

En dan vanmiddag om 14:00 uur het gesprek met zoonlief. Zal hij klaar zitten voor het gesprek?

Zingen onder de douche

Het is maandag. Gisteravond had ik een gesprek staan met zoonlief. Maar, zoonlief was niet thuis en niemand wist waar hij was. Magdalena had het vermoeden dat hij niet thuis geslapen had, dus ik voelde lichte paniek opkomen. Meteen denk ik dan het ergste. Dat is dom. Dat is niet nodig. Maar nadat ik ooit de vader van Ernesto en Magdalena dood in zijn huis heb aangetroffen, nadat hij niet op zijn werk was verschenen...... denk ik steeds het ergste als ik iemand niet kan bereiken. Het slijt wel, maar toch.

In ieder geval nam Ernesto gister mijn 5e oproep eindelijk wel aan. Daar ik de hele goegemeente vrienden had gebeld, wist ik dan ook gelijk dat hij loog over waar hij was geweest. Die vriend had ik namelijk al gevraagd of hij wist waar Ernesto was... 
Beetje jammer, dat liegen...

Ernesto kwam thuis en maakte gelijk zijn verontschuldiging en wilde een andere afspraak maken. Hij had nu geblowd en ik wilde toch een gesprek zonder dat hij had geblowd.
Ik heb hem kort en krachtig gezegd dat ik het 1x uit wil stellen, maar ergens houdt het op en heb ik geen andere mogelijkheden meer om afspraken te maken.
In zijn agenda noteerde hij: as dinsdag om 14:00 uur.

Ik hoop, maar weer.

Ik ben thuis om een klus voor school op mijn pc te doen. Ernesto staat onder de douche en zingt mee.
Wat een zalig geluid. Het klinkt misschien zweverig of dom...maar dit geluid klintk als muziek in mijn oren. Zingen onder de douche in de ochtend als hij nog niet geblowd heeft.... Dan moet ie vandaag toch een beetje happy zijn bed uitgekomen zijn, toch?
Als je kinderen happy zijn, voel je jezelf gelijk een stuk beter.
Dr. Phill zegt het ook vaak: als ouder voel je je net zo slecht als je verdrietigste kind.

Ernesto zingt keihard mee onder de douche. Spaanstalige muziek waar ik nog nooit van gehoord heb.
Ik geniet, in stilte, werkend aan mijn pc en ik denk nog even niet aan ons gesprek van morgen. 

En nu?

En nu?
Dit weekend wil ik met Ernesto praten, het moet er nu van komen. Ik word geholpen door de voormalig huisbaas van zoonlief, die me telefonisch op de hoogte stelt van het feit dat zoonlief nog steeds op zijn adres staat ingeschreven.......

Dat betekent dat ik er nu aan denk om samen met hem een lijst te maken van dingen die `moeten` gebeuren. Ik krijg het donkerbruine gevoel dat hij het zelf niet meer kan overzien, dat hij de moed heeft opgegeven. Onlangs, tijdens het etentje met zijn neef, zei hij ook `ik moet zoveel`. Ja om uit de shit te komen, moet heel erg veel gebeuren......
En eerlijk gezegd, zou iknook de moed kwijt geraakt zijn......

De shit is zo groot........

Ik denk dat we het per dag moeten aanpakken. De tip van ex~verslaafde Tommy was om te denken aan het laten staan van het eerste drankje, en nog belangrijker, de leven bij de dag. Hij zei ook, dat hij vandaag nuchter en droog stond, en dat al voor 7 jaar lang, maar dat dit nog geen garantie bood voor de dag van morgen. 

Dus...... een onderdeel van het gesprek, morgen, moet zijn om een lijst te maken met `to do` en per dag een aantal uit te voeren zaken.
Ik ben benieuwd. Ik heb hoop, maar ben ook bang, bang omdat het weleens een heel erg lastig gesprek gaat worden!! 

Even vluchten

Thuisgekomen na een lange dag vol coachgesprekken, en elke keer weer aan de ander vragen hoe het met hem/haar gaat, heb ik echt geen zin om nog de deur uit te gaan voor de boodschappen. Magdalena is winkelen met een vriendinnetje en Ernesto komt thuis en duikt gelijk zijn eigen hol in.
De moed ontbreekt me. Ik plof neer op de bank. Even naar Dr.Phill kijken. Dr.Phill is uitgesproken is zijn mening over drugs en moeders die hun kinderen faciliteren om hun leven als verslaafde in stand te houden. Aan de andere kant stelt hij ook vaak "iemand in de familie moet de held zijn". Tsssssja, de lastige vraag nu, ben ik degene die faciliteert en zo snel mogelijk daar mee op moet houden? Of ben ik de held omdat ik doorga en geloof dat er een moment komt waarop hij ervoor gaat?
Ik weet het niet.
Op de bank liggend, denk ik terug aan de verhalen van al die mensen in de Jellinekkliniek. Potverdrie, wat een hoop ellende bij elkaar. Ik check op mijn mobiel bij mijn mails, of ik toevallig al een antwoord heb van CRAFT, maar nee.

Waarom gaan wij allemaal door met het helpen van onze geliefden? Wat zegt dat over ons? Wij zitten daar en van de mensen die uit grotere gezinnen kwamen, zat niet het hele gezin daar, maar DEZE mensen wel! 
Ik had coach TIm geschreven en even laten weten dat ik me heb aangemeld bij CRAFT. HIj schreef terug en had het over het verschil van hoofd en hart. Dat klopt. Met mijn hoofd weet ik, en die mensen weten ook met hun hoofd....maar ons harten... Daarbij, de boodschap van nu is dat verslaving eeen ziekte is....en een zieke laat je toch niet in de kou staan? Die help je toch?!! Het blijft een heel moeilijk verhaal.
Dr.Phill houdt zich vandaag bezig met een minnares van wie haar ex lover in de gevangenis zit omdat hij zijn vrouw vermoord heeft. Interessant, maar niet wat ik vandaag wil horen.

Ik dommel een beetje weg.....Nog net denk ik aan wat we gaan eten...
Magdalena komt thuis en vraagt prompt wat we gaan eten. Ik besluit dat ik de schoongemaakte keuken (eindelijk is vandaag die afwas gedaan) schoon wil houden en dat het even tijd is om in al die ellende een paar mooie uurtjes te pakken! We gaan een hapje uit eten. Ik ga ze niks vragen, ik roep dat we gaan en uit de kamers komt gestommel en ze komen eraan.
We proppen onszelf met zijn 3-en in de cabrio. Als oudste en dikste prop in mezelf op de achterbank en dochterlief zit achter het stuur en rijdt richting de haven. Zalig die wind door mijn haren. Ik heb het al vaker geschreven, maar die cabrio is echt een moment van ontspanning. En nu helemaal. Ernesto zit voor mij en geniet. Hij strekt zijn armen uit de lucht in en ik ik zie dat hij geniet. Ik leun achterover en zou bijna zeggen: "Rijd maar door en stop vooral niet."

Even vluchten op een Schevenings terras aan de haven. Geen moeilijke onderwerpen. Voetbal. Hockey. Het eten. Een toetje ja of nee. Ik doe geen moeite om een bepaald onderwerp bespreekbaar te maken. Ze kletsen samen het meest. Ik geniet. Even met zijn 3-en wegvluchten van alle moeilijke zaken. Wat zijn het toch twee mooie kinderen! Ik ben trots op ze. Ernesto is zo intelligent (dat hoorde ik gister ook de anderen zeggen...wat is dat met perfectionistische, intelligente jongens???), het is zo zonde dat hij er niks mee doet. Magdalena is zich geestelijk aan het voorbereiden voor haar eindpresentatie op het HBO, zo knap!!!

Ik zal GOD (beetje raar, want ik geloof niet in GOD) op mijn blote knieen danken als deze twee op hun pootjes terecht komen. Ik was er al aan toe om ze los te laten. Om zelf weer e.e.a. op te pakken, een studie, een boek schrijven (!!!), whatever....maar deze twee draken zijn nog thuis....
Ik kan en wil ze beiden nog niet op straat zetten. Andere kinderen hebben een moeder en een vader...mijn kinderen hebben een moeder en een huis............