Vakantieplannen?!

Nog ruim een week werken en dan vakantie. Dit jaar nog niks geboekt. Dat overkomt mij nooit!!! 
Maar nu wel.

Michel vertelde gister dat hij vrij genomen heeft. 
Het voelt dubbel. Ja, enerzijds ben ik doodmoe, en is op vakantie gaan zalig. Magdalena heeft ook haar plan getrokken, dus gevoelsmatig laat ik haar niet met de shit zitten. Anderzijds, wellicht klinkt het overdreven, laat ik Ernesto met een bloedend hart achter. 

Ik weet inmiddels dat ik de kwaliteit van mijn leven niet moet laten bederven door zijn situatie……maar dat valt me wel heel zwaar.
Wellicht….als ik straks ergens elders rondloop….kan ik genieten….maar ik denk dat het heel moeilijk wordt. En ik een hoofd vol zorgen heb. 

Hoop op een plekje bij Craft!

Dag Karin,

bedankt voor je mail en excuses dat je nog niet van jij gehoord had! De vergadering vorige week kwam helaas te vervallen en maandag was ik vrij. Ik zal het deze week doorspreken, verwacht dat je zal kunnen deelnemen. Ik laat het je weten zodra ik mijn collega's heb kunnen spreken.

 

Vriendelijke groet,

Bianca

Ernesto's antwoord

😘

Wat jij moet weten

Lieve Ernesto

Wat jij moet weten
Is dat
Wiet niet
Je grootste vriend is
Maar wiet is
Wel
Je grootste vijand

Uitstellen
Vluchten
'Morgen'
10€ per dag
70€ in de week
300€ in de maand
3600€ in het jaar

Geen werk
Isolatie van jouw gedachten

Ik wens
Ik gun je
Als ik zou geloven in god
Dan bid ik

Een leven zonder wiet
Niet meer afhankelijk

Puur

Wat jij moet weten


Wat jij moet weten
Is dat
Wiet niet
Je grootste vriend is
Maar wiet is
Wel
Je grootste vijand

Xxx

En hier baal ik van!

Na het Culinaire Zoetermeer, ga ik met Michel mee. Magdalena is ziek thuis, ziek is overigens een groot woord, maar ze is niet lekker en ligt misselijk in bed.

Ernesto heeft 10 euro gevraagd aan Magdalena. En haar min of meer onder druk gezet. Dit is de reden waarom ik niet op vakantie wil, omdat ik haar hiermee NIET wil opzadelen!!! 
Zo vervelend dit!!!

Ze heeft overigens NEE gezegd, wat ik ontzettend stoer en goed vind van haar……maar zo triest dat ze dit moet meemaken…………………

Hier baal ik zo van. Het liefst stap ik in de auto en ga naar huis……maar ze zien me aankomen…. Magdalena heeft t goed gehandeld. Trots op haar!

Machteloos

Vannacht werd ik wakker. Help, wat is er aan de hand? En gelijk is het er dan: de machteloosheid. Een deprimerend gevoel. Hoe ga ik dit oplossen? Hoe kan ik mijn zoon op de rails krijgen?
Ik ging naar de wc....zie dat beide kinderen inmiddels thuis zijn, na de spectaculaire voetbalavond van het Nederlands team met de voorstreffelijke penaltyreddingen van de Haagse Tim Krul... loop weer naar boven, naar mijn slaapkamer en zie dat Michel als een grote os aan het slapen is. Ik kruip weer onder mijn dekbed en pak mijn mobiel. Soms helpt het om van info van nu.nl of facebookberichten te lezen. Mijn ogen worden daar moe van en dan kan ik de slaap weer vatten. Maar dit keer helpt het niet. Inmiddels hoor ik de vogeltjes ook alweer fluiten en tikt door d ewind het rolgordijn tegen de muur. De euvele moed ontbreekt me om het bed weer uit te stappen en de deur dicht te doen, zodat er geen lichte tocht waait door de kamer.

Gisteravond een gesprek met Yoran. Yoran is een vriend van een van de neven en Magdalena, mijn moeder, Michel en ik ontmoetten hem gisteravond op het 38ste verjaardagsfeestje van de neef. We kennen Yoran wel. Tot zo'n 3 jaar geleden zagen we hem regelmatig op feestje en partijen.
Sinds een half jaar is hij nu clean, hij blowt niet meer. Hij is herboren. Hij vertelt me hoe blij hij is en dat hij dit 10 jaar eerder had moeten doen. Inmiddels is hij 36 jaar en heeft hij zo'n 20 jaar geblowd.
Hij komt adhd-achtig over, eerlijk, blij en hij vertelt en luistert naar mijn verhaal. Wat heeft hem er toe bewogen om te stoppen? Voor hem was het zijn sociale isolement. Je wereld wordt klein. Alleen nog maar verslaafden.
Zo'n gesprek geeft mij hoop, maar ook besef van de ongelooflijke vicieuze cirkel.
Geen werk > schulden > isloment > al deze punten zijn weer een reden om te vluchten en weer een blow op te steken.

Zondagochtend. Michel gaat naar de sportschool. Ik blijf thuis om mijn belastingszaken uit te zoeken op verzoek van de belasting (brrr), de was te doen, de keuken schoon te maken en mijn schoolpakketje klaar te maken voor as week.
Ernesto loopt door d ekeuken naar het balkon. Nieuwsgierig loop ik hem langzaam achterna. Hij zal toch niet?

Ja, hij doet het gewoon wel. O mijn god, hier word ik zooooooo moedeloos van!!!!!!!!!!
"Ernesto, ophoepelen van het balkon. Als je wilt blowen, doe je dat buiten het huis."

Hoe vaak heb ik dit al gezegd? Waarom respecteert hij dit niet?
Zijn sollicitaties van deze week zijn niets geworden. Weer hoop weg. De kleine beweging die ik zag, lijkt vandaag weer gestaakt te zijn.
AU!!!!!

Van het CRAFT programma heb ik nog niets vernomen. Jammer.
Ik weet het ff niet meer......

Ernesto staat op en gaat via de voordeur naar buiten om zijn blow te roken. Als hij later terug in zijn kamer is, ga ik een klein cadeautje geven. een pepermuntdoosje met zijn naam erop. Het is weer een grote klerezooi in zijn kamer.
Ik schrik ervan. Hij is niet aanspreekbaar. 

Ik heb ook al weken de naam niet meer gehoord van zijn vriendinnetje......

Wat gaat zoonlief triggeren om te stoppen en wat van zijn leven te maken???? 

Mexicoooooooo!!!

De laatste schoolweken zijn vreselijk druk. Ik loop achter mezelf aan. Ik krijg per dag niet af wat ik per dag af wil hebben. Dus, elke dag wat meer achter.
Laatst zat ik twee uur bij de directeur om het over mijn werkzaamheden te hebben. Twee uur. En niet 1 vraag hoe het met mijn zoon, mijn dochter, mijn moeder of mezelf ging. Hoe bizar. Ik kan daar met mijn pet niet bij. 
Dan voel je je niet gehoord. Je voelt je niet erkend. Je voelt je een zakelijk instrument.

Zoonlief en ik hebben twee weken geleden een gesprek gehad. Dat zou na twee weken weer besproken worden. Maar we zijn er nog niet aan toegekomen. Slecht. Schande. Balen. Maar hij was aan het werk, afgelopen dinsdag. Dat was wel een goede reden.
Vandaag een sollicitatie in Rotterdam. Een recruiter. Altijd een beetje vaag.
Morgen hoor ik het verhaal. Als Ernesto geen zin heeft om iets te vertellen, dan krijg je het er ook niet uit!

Dochterlief heeft een reis geboekt. Ze gaat een maand naar Mexico!!!!!!!!!! Waanzinnig!! Dit had ik nooit verwacht. Ze gaat naar de zus van Samuel, Tania. We hebben Samuel en Tania ontmoet, toen we samen naar New York gingen, toen Magdalena geslaagd was voor de havo.
Samuel en Tania zijn 'neef en nicht'. Mmmmm ze hebben dezelfde achternaam, maar dat is het.

Ik hoor steeds vaker dat mensen vinden dat ik er zo goed en relaxed uitzie. 
Ik ben doodmoe en laat wat meer over me heen komen…. Bizar. Het staat zeker goed!