Help mijn man is klusser!

Het gaat niet goed.
Ik weet het even niet meer. Wat ik wel weet is dat ik aankomende week maar niet meer 'uit huis' slaap. 
Ik heb J. geschreven (Jellinek) en gevraagd om raad/advies. 
Gisteravond gebeurde namelijk wederom hemzelf. Ik sliep bij Michel en rond 23:00 uur krijg ik een bericht van mijn bovenbuurman, dat het stinkt en dat hij Ernesto 'morgen' wel zelf zal aanspreken. 
Getver, mijn dag, wat heet, mijn avond is al wel weer verpest. Eigenlijk ben ik in staat om mijn schoenen aan te doen om naar huis te gaan. 
In het begin van de avond had ik zoonlief namelijk nog gebeld en de afspraak gemaakt dat hij niet zou blowen....

Ik heb 'm wederom gebeld en heel streng toegesproken dat hij solliciteert naar 'op straat gezet te worden'.

Inmiddels leer ik van binnen te huilen zonder dat het gezien wordt. Hoe knap dat ook is.... Ik leer liever andere dingen!

Maar gelukkig vel leuke dingen dit weekend op het programma: vanavond een EP release, morgenavond met een vriendinnetje op pad en zondag met vriendin en dochter naar ADO-AJAX! 
Vanmiddag even een uurtje op de bank slapen. Ik ruik een zachte-blowlucht in de bank. 

Magdalena ligt met hoofdpijn in haar bed...richting depressiviteit.....het valt zwaar om een 'echte baan' te vinden. Ze weigert genoegen te nemen met een MBO-baan.....

Poehhhhhhh wat een kinderen heb ik!!!!

Kan ik wat voor je doen, Ernesto?

"Ik wil dat je niet tegen me praat, ik wil niet horen, ik wil niks zien, ik heb fucking veel kiespijn."

OMG, de kiespijn is terug? Of zit nu ergens anders. Ik ben bang dat hij zo ontploft! Hij staat stijf van de pijn. Is onaanspreekbaar. Boos. Sjaggerijnig. En elk woord is teveel.

Wat te doen?
Vandaag niet naar de Jellinek geweest. Mijn huiswerk was niet goed ingeleverd via het digitale kanaal. En ik moest Michel wegbrengen naar Schiphol, vanwaar hij met zijn zoon M vertrok naar Dubai.

M deed in de auto normaal, ik voelde geen vijandige afstand zoals anderhalf jaar geleden. Toen ontmoette ik hem en kon er geen glimlach vanaf. Dat was nu veel beter.

Eigenlijk, zonder dat het heel lang mijn plan was, heb ik beide heren op scherp staan met dezelfde datum: 15 januari: Ernesto moet het huis uit. Michel met zijn scheiding aangevraagd hebben.

Duidelijkheid.

Nu eerst morgen weer kijken hoe het met Ernesto gaat. Nu heeft hij natuurlijk een excuus om het huis in de dampen te zetten door zijn kiespijn............. 
Ik hoop voor hem dat t meevalt.
Vriendin A stuurde een berichtje dat er een programma was over wiet, dat ik met Ernesto moest kijken. Hij is in zo'n slechte bui, dat ik het niet eens heb durven voorstellen!

Het lijkt of ik hem hoor huilen....

Sandra van Nieuwland - Keep Your Head Up (Official Photovideo)

datum!

Ernesto, ik begrijp dat je mijn boodschap NIET begrepen hebt.
Als je blijft blowen op deze manier, waar Magdalena en ik last van hebben, kun je maar beter heel snel een huis zoeken.
Als je Magdalena en mij niet respecteert en blijft blowen in huis, moet je uiterlijk 15 januari het huis uit zijn.

Dit kan echt NIET!

Vanuit t hart

Lieve Ernesto,

Ga vanaf vandaag de dingen goed regelen voor jezelf.
Je ING.
Inschrijven bij antikraak (ik betaal je dat terug).

Je mag je hele leven lang een beroep op mij doen voor onderdak en aanschuiven met eten. Daar waar ik kan, zal ik je altijd helpen.

Praten samen is belangrijk. Gister was geen heel goed gesprek, maar het was wel rustig.

Ik maak me ontzettend veel zorgen om jouw gezondheid. Je wilt onafhankelijk zijn, maar enige manier te ontspannen is door drugs te nemen? Dat is niet goed. Ik kan niks doen, jij moet zelf willen stoppen.
Weet dat ik je daarin altijd zal steunen en helpen.

Ik houd ontzettend veel van je!
Vergeet dat niet en nooit!

'Moeders'


Lieve schat, 

Morgen lkkr op vakantie, samen met je zoon. Genieten! 
Ik wens je ontzettend veel plezier!

Michel, ik vind het heel erg vervelend voor je, alle extra rompslomp wat betreft RJ En alle mogelijke consequenties op het werk met het uitkopen van je oud collega, RJ zal erg verbitterd zijn wat betreft de samenwerking en het uiterste uit de kan willen halen en deze meneer zal toch niet goed zijn. Terecht dat jullie dit niet zonder meer accepteren. 

Laten we eerlijk en reëel zijn tegen elkaar. Zoals de huidige stand is, ziet het ernaar uit dat je hierdoor vertraging 'neemt' op het verloop op je scheiding. 

Wij hebben een afspraak gemaakt die voor mij ontzettend belangrijk is. Ik verdien namelijk 
1) gehoord en gerespecteerd te worden
2) een relatie te hebben met een gescheiden man, en niet in naam der wet nog getrouwd

Ik wacht al 7 jaar op stappen van jou, eerst het thuis weggaan, wat na onze afspraak een jaar duurde tot je het deed, en daarna de stappen van je scheiding. 

Ik verwacht van je, dat je strategie slim is en dat je onze afspraak omzet in daden. Als je financiën op 1 januariniet geregeld zijn, dat je dan in de eerste helft van januari, dus voor 15 januari 2015, jullie scheiding aanvraagt en de financiën in je eigen tempo afhandelt. 

Ik wil hier geen (mondelinge) woorden aan vuil maken. 
Vanavond zal ik navragen of je deze mail gelezen hebt, en dat is alles wat ik er (nog) aan doe. 

Ik ga er namelijk vanuit dat als je mij serieus neemt, onze relatie een liefdesrelatie die jij serieus neemt, en jij vindt dat ik je moet kunnen vertrouwen op je woord, dat het dan buiten kijf staat, dat je dit zsm in gang zet. 

Hou van je en wens je alleen maar mooie gezellige momenten met je zoon. Don't forget to make THE
Pictures.

Je vriendinnetje xxx


Zo, vanuit het hart! Mannen? Grtrrrrrrrr! 

Tjsaaaaaa, wat moet ik?

Tsjaaaaa, wat moet ik?
Ik had er een hard hoofd in, of Ernesto wel op tijd zou komen, vandaag voor ons gesprek. Heel spontaan was er een collegaatje meegekomen om een lekker wijntje te drinken. 
Magdalena stuurde een berichtje dat ze niet thuis zou eten..... Ik heb t gevoel dat ze wat afstandelijk is de laatste tijd.... Ik weet niet waarom... Maar er is wat meer afstand dan ik gewend ben.

Enfin, toen ik aan de afwas stond en net besloten had om maar een cracker te maken voor mezelf, daar ik toch de enige der mohikanen thuis was, ging d deur open en kwam Ernesto binnen. "Heb je al gegeten?" vroeg hij. "Nee, eerlijk gezegd sta ik net te bedenken dat ik maar een cracker ga eten...." "O, zal ik dat kip halen op de hoek?"
"Prima, is goed, pak mijn pasje maar."

Hij springt op de fiets en sjeest naar de hoek van de straat. Als ik hem nakijk, krimpt mijn hart ineen, wat is het toch een mooie vent! En o, wat maakt hij er een potje van in zijn leven!

Ik maak de afwas af en net voordat ik het laatste bord in het 'druiprek' zet, komt hij al weer binnen. We eten de kip, terwijl hij een of ander debiele serie heeft opgezet van Netflix. "Heroes", walgelijk! Bizar! 
Als een deel klaar is, zeg ik, "laten we na de volgende stop samen even praten?" "Ja, ok." Het klinkt niet echt hoopgevend, maar het feit dat hij hier zit, is dat wel. 
Terwijl ik naar die echt debiele serie kijk, bedenk ik me, wat ik me ook alweer had voorgenomen toen in in Amsterdam bij de Jellinek was.... Het is al zoveel weken geleden, dat ik het niet eens meer weet. Rust en kalmte bewaren. Niet boos worden.

"Waar wil je nou weer over praten?" snauwt hij, min of meer. Ik weet niet waarom, maar ik was kalm en bleef kalm. Zijn toon, de woorden, ik ging niet over de rooie."Ik wil hier weg, ik wil hier niet meer wonen."
"Dat kan ik mij best voorstellen, toen ik 26 was, woonde ik ook op mezelf. Maar ik heb je uitgenodigd weer thuis te komen wonen, om orde op zaken te stellen en e.e.a. te starten met terugbetalen. 
Maar belangrijker dan dat vind ik nog je verslaving. Ik maak me zorgen. Snap je dat ik me zorgen maak?"
Hij knikte. Maar daar was dan ook alles mee gezegd. Schoorvoetend geeft hij aan niet meer thuis te willen wonen, hier kan hij niet ontspannen met mij in huis. Belachelijk dat hij geen blowtje mag roken in de woonkamer.
Ik ontspan zonder blowtje. Ay, daar wordt hij boos. Op vragen over blowen, geeft hij het allerliefst geen antwoord.

"Kun je me helpen met het zoeken naar een studio?" "Maar hoe zit dat dan met je wens om naar Barcelona te gaan?" "Dat is maar een kleine kans. Misschien blijf ik hier, ik wil echt op mezelf, dat ik kan ontspannen in huis. Dan maken we een financieel plan. Hier is alles uitzichtloos. Ik kan niet sparen als ik terug moet betalen en ik word in dat kleine kamertje echt gek."
"Is antikraak dan een optie?"
Ineens voel er een last van mijn schouders af...ik had het zo ontzettend graag anders gezien. Hem van die rotdrugs afgekregen. Geld in deze periode terug laten sparen..... Autorijles zelfs meebetalen, maar als hij niet wil? Dan houdt het op. Ernesto geeft ook aan: "Je kunt me niet helpen."

Het doet pijn. Ontzettend veel pijn. Maar ik blijf rustig. Zeg dat ik meezoek. Zeg ook dat ik het ook soms lastig vind, dat zowel hij als Magdalena nog thuis wonen. Maar dat ik altijd de mogelijkheid wil bieden.

Zijn ietwat agressieve toon van het begin verdwijnt wel. Hij wordt blijkbaar toch ook rustig van mijn rustige toon. Waar ik het vandaan haal? Ik heb geen idee. Ik heb t laatste halfjaar zo op mijn tenen gelopen ....... hoofdpijn van de bloklucht, zorgen, frustratie..... 
Als ik denk aan meer ruimte, letterlijke en figuurlijk......En ja, als ik hem toch niet kan helpen? Hij denkt dat hij het wel in een eigen huis kan. Met meer ruimte. 

Wat moet ik? Ik moet hem laten gaan, denk ik. Dat heet loslaten....
Ben benieuwd wat J as woensdag (Jellinek) zegt. Dit is niet waar ik op gehoopt heb, maar het is wat het is.......

GRRRRRRRRRRRR!!!!!!!!!!!!!!!!!

GRRRRRRRRRRR!!!!!!!!!!!!!! 

Ik word gek: zittend aan mijn schoolwerk, in Zoetermeer, krijg ik een berichtje binnen van dochterlief: "toen ik vannacht thuiskwam, zat Ernesto in de woonkamer te blowen. Ik geloof dat zelfs de hond ook stoned was."

DILEMMA!!!!!!!!!!!!!!! Kan ik nou gewoon maar beter niet meer naar Zoetermeer gaan om daar te slapen? Als ik mijn hielen ligt, doet meneer waar hij zin in heeft!!!
Maar, als ik thuis ben, doet hij het net zo goed toch, al probeert hij het te verstoppen.
Maar, nadat ik hem 2x 's nachts uit de woonkamer gehaald heb, en zijn kamer op gestuurd, slaapt hij daar niet meer als ik thuis slaap......

Het is schandalig, dat ik moet bedelen of ze de hond uit willen laten.

Ik ga een boodschap doen, was al sjaggerijnig en dit wordt nog erger als ik al die lelijke gezichten zie in het Stadshart. Het wordt dan nog erger als ik de Action voor schriften voor school in moet. Die rijen...en de gezelligheid.....
Ik word ter plekke depri.

Thuis. Ernesto komt (zonder zich te hebben afgemeld voor het eten) op moment X thuis. Ik laat 'm ff acclimatiseren en zeg 'm dan dat we morgen rond de tafel gaan. 
En dat ik er ongelooflijk van baal dat ie weer.........

Ik heb 'm niet overvallen voor het gesprek. Hij weet dat het morgen moet gaan gebeuren. Simpelweg. Het moet.
Niet meer faciliteren. Maar actie.